بیستم مهرماه، روزی است که در تقویمِ فرهنگ و ادب ایران‌زمین، با نامِ نامیِ «خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی» گره خورده است؛ شاعری که دیوانش نه تنها کتابی برای خواندن، که آیینه ایست برای نگریستن به زوایای پنهانِ روح و روانِ آدمی.
حافظ، تنها یک شاعر نبود؛ او معماری بود که کلمات را چون کاشی‌های فیروزه‌ای در بنای غزل‌هایش کنار هم نشاند و تمدنی از معنا و عرفان را در فضای ذهنِ ایرانیان ترسیم کرد. کلامِ او، تلاقیِ رندانه‌ی «شور» و «شعور» است؛ جایی که عقل و عشق، در میانه‌ی میدانِ رندی، دست در دست یکدیگر می‌نهند تا «معنایِ زندگی» را در پسِ استعاره‌های رنگین و ترکیبات بدیع، به تصویر بکشند.
در جهانِ حافظ، «ایمان» در بندِ صورت نیست و «طریقت» در گرویِ تعصب. او آینه‌ای است که هم زاهدان را در خویش می‌بیند و هم رندان را؛ هم نغمه‌های آسمانی را روایت می‌کند و هم دردهای زمینی را به دوش می‌کشد.
ما در «مرکز اطلاعات مرجع ایرانیان»، ضمن گرامیداشت این روز فرخنده، بر این باوریم که بازخوانیِ اندیشه‌های حافظ، بیش از آنکه یک سنتِ ادبی باشد، ضرورتی است برای شناختِ خویشتنِ خویش. حافظ، میراث‌دارِ هویتِ ایرانی است؛ میراثی که در آن، زیبایی‌شناسیِ کلام با ژرفایِ تفکر در هم آمیخته و فرهنگی غنی را پدید آورده است که در گذرِ قرن‌ها، همچنان زنده، پویا و جاری است.
باشد که غزل‌هایش، چراغِ راهِ جانمان باشد و یادش، مایه افتخار و تعالیِ فرهنگِ ایرانِ عزیز.